GROPA E THEMELIT

“Gropa e themelit” vjen në vijimësi të “Shënime nga nëndhesa” të Dostojevskit dhe “Ne” të Zamjatinit, duke shqyrtuar koston dhe vlerën e ndërtimit të një shtëpie “të përbashkët”, ku njerëzit do të jetojnë të lumtur e në “paqe”. Personazhet te “Gropa e themelit” janë endacakë, vetmitarë, të përhumbur, të zhvendosur në hapësirë, në shoqëri, në kohë. Nëpërmjet abstragimit, Platonovi arrin universalitetin. Me një gjuhë të ngjeshur, shpesh hermetike, Platonovi ndërton këtë univers absurd, ku përpjekja për ndërtimin e një “shtëpie të madhe për gjithë proletarët” përfundon me rrënim shpirtëror e metafizik.